Fred Royers
Deel 2

Van 1975 tot aan 1984 blijft Fred Royers een vaste keus voor het nationale team waarmee Nederland enorme succes vol is. (drie keer 1e EK Landenteams, Wereldtitel voor Landenteams in Tokyo (1977) , 2e met landen teams op de WK in Taiwan (1982), etc Individueel behaalt Royers als Karateka ook grote successen over de hele wereld zoals o.m. een Europees kampioenschap in Helsinki (Fnland 1979) twee maal een 3e plaats op een WK in Spanje (1980) en in Taiwan (1982) en een 2e plaats op de World games in Santa Clara in de USA (1980) Maar ongetwijfeld is de bekroning van zijn Karate carriere toch wel het wereldkampioenschap voor landenteams in Tokio in 1977, waar de Nederlands equipe (John Reeberg, Otti Roethof, Fred Royers, Ludwig Kotzebue, Raymond Snel en Jan Snakenborg) in het het hol van de leeuw de wereldtitel verovert en daarmee Nederland als vechtsport natie defintief op de kaart zet. Tegelijkertijd echter wordt Royers steeds vaker voor een moeilijke keus gesteld.

TO STUDY OR NOT TO STUDY…….

‘Na mijn eindexamen HAVO ben ik gaan studeren aan de leraren opleiding in Nijmegen. Ik wilde graag voor de klas staan en begon heel enthousiast aan een studie Nederlands en Engels.’Hij denkt even na en zegt dan :’Maar al snel bleek dat ik zo ontzettend vaak weg was met de nationale selectie voor interlands, stage trainingen en wedstrijden dat het heel moeilijk was om dat vol te houden. Na twee jaar te hebben geploeterd en met de studie tijd te hebben gemarchandeerd, besloot ik dan maar in de avond uren een MO studie te gaan doen, maar ook daar bleef het schipperen.
Ik had nu eenmaal die vechtsporten in mijn hoofd zitten en eigenlijk was dat het enige dat ik echt wilde!’ Inmiddels maakten de vechtsporten in Europa een revolutie door. Het Kick en Thaiboksen werd in Europa geintroduceerd en natuurlijk gingen ook de traditionele Budoka’s zich afvragen wat men daar nu mee aan moest. Zo ook Fred Royers……. ‘Toen ik dat eerste Kickboks gala in Nederland zag (1976) wist ik echt niet wat ik mee maakte! Zo hard, zo meedogenloos, ik weet nog goed dat ik daarna naar huis reed en dacht: Van m’n lang zal z’n leven niet dat ik dat ooit ga doen !’ Tja….’ Hij lacht ietwat besmuikt en vervolgt dan met : ‘Maar die beelden van die gespierde jongens in die ring bleven me toch achtervolgen. Ik vroeg me af wat ik dan met mijn karate in zo’n ring zou kunnen doen en als ik heel eerlijk was, wist ik dat ik geen antwoord zou hebben op dat soort geweld.’

lees verder terug naar1